Var mı dünyada böyle fedakar bir millet !

Teknolog · 04-05-07

Sponsor Bağlantılar

Düşmana iki taraftan kuşatıcı taarruz yapılacaktı. Bunun için birlik kumandanı, ikinci muharebe timine haber gönderecekti. Telsizle gönderse, dinleniyordu; telefonla gönderse, o hiç emniyetli değildi; şifreli gönderse artık çözülmeyen şifre kalmamıştı. Yine en iyisi haberci idi.

Kuşların, köpeklerin haberci olarak kullanıldığı bu zamanda insandan emin, insandan anlayışlı bir varlık düşünülemezdi.

Kumandan bu iş için hafız Mehmet‘i seçti.

— Oğlum sen dinini, imanını bilen bir adamsın. Kadere inanırsın. Memleketimizi düşman istilâsından korumanın, ibadet olduğunu bilirsin. Bu sebeple, bu mühim vazifeyi sana veriyorum.

— Nasıl istersen, öyle olsun, paşam.

— Amma bu iş çok tehlikeli, sağ dönmeyebilirsin!.

— O, Allah‘ın bileceği bir iş. Biz vazifemize bakalım paşam.

— Aferim oğlum, Allah, gayretlerini kabul etsin, varol evlâdım... Haydi al şu mektubu. Teçhizatın da tamam. Zaten her zaman muharebeye hazır vaziyettesin. Söyle bakayım yakalanınca haberi ne yapacaksın?

— Yutarım paşam.

— Başka?.

— Yakarım.

— Yani onu düşmana teslim etmeyeceksin. değil mi?

— Emredersiniz!.

— Aferin, biraz bana yaklaş. Bû kâğıdı vereceğin kumandana söyle, senin oraya vardığını anlamak için, biz burdan Mehmet, Mehmet diye telsizle çağrı yapacağız. Onlar da Miraç Miraç, diye cevap verecekler. Anladın mı?

— Siz (Mehmet) diyeceksiniz, onlar bunu duyunca (Miraç) diye cevap verecekler.

— Tamam.

— Başka birşey sormayacak mısınız, paşam?

— Hayır, haydi yolun açık olsun, Allah yardımcın olsun, evlâdım.

— Sağ ol, paşam.

Mehmet gayet ciddi ve sert olarak selâmım verdi, odadan çıktı. Kimseyle görüşmeden, konuşmadan 65 derece üzerinden yürüyüp, kümbete yüz adım kala 115 dereceye geçecekti. Bu istikamet onu ikinci muharebe timinin yerine götürecekti.

Pusulasını gayet maharetli kullanan Mehmet, araziden azami derecede istifade ediyordu. Derelerden, arklardan ilerlerken bir yandan da haberi tekrarlıyordu. Çünkü bir tehlike anında haber kâğıdım yutarsa ve düşman elinden kurtulursa yine ikinci time haber, götürebilmeliydi.

Bu bölgede düşman olmamalıydı. Belki, bir iki düşman keşif koluyla karşılaşılabilirdi o kadar. Mehmet buna dikkat ediyor ve zaman zaman durup toprağı dinliyordu.

Ay, bedir halindeydi. Mehmet, Bedir mücahitlerini düşündü. Onlar Peygamberimiz Aleyhisselâm‘a ne kadar bağlıydılar. Bunun mükâfatı olarak üç misilleri olan düşman ordusunu yendiler.

Gölgeden gölgeye, dereden dereye bir hayli ilerledi. Derenin kırımından birşey fırladı. Mehmet hemen tüfeğinin üstüne kapandı ve emniyeti açtı. «Galiba tilki» dedi. Biraz sonra kulağına acı acı ulumalar geldi. «Tükinin sancısı tuttu» diye düşündü.

Karşısında uzanan bir sırt vardı. Bu sırt Mehmet‘in yolunu kesmişti. Sırtı aşarken «mürtesimi semaya düşerse» kendisi için çok tehlikeli olurdu.

Sırta sürüne sürüne tırmandı. Hiçbir şey düşünmüyordu. Sadece gözetliyor ve dinliyordu, bir de yavaş yavaş sürünerek, emekliyerek ilerliyordu.

İnsan böyle zamanlarda kendini Allah‘a daha çok teslim ediyordu. Artık O‘ndan başkası Mehmet‘e yardım etmekten çok uzaktı. Burda mevkinin, makamın, paranın faydası yoktu.

Mehmet bir mekanizma sesi işitir gibi oldu. Toprağa yapışıp, bekledi. Ağustos böcekleri cır cır ötüyor ve uzaktan kurbağa sesleri geliyordu. Bunların dışında öyle bir sessizlik vardı kir, tek yaprak sallanmıyor ve bir tek canlı sesi duyulmuyordu. Ayın, yer yüzüne çizdiği siyah beyaz resimler, dünyanın esrar perdesini daha çok kalınlaştırmıştı.

Mehmet epeyce dinlemede kaldı. Başka bir ses işitmeyince sürünmeğe başladı. Birden, anlamadığı bir dilden, bir ses işitti. Parola sorulduğunu anladı ve yere kapanarak elini kemerinin arasındaki haber kâğıdına attı. Parola sesi tekrarladı. Sanki o anda dünya ziftle boyanmıştı. Mehmet haber kâğıdını kuşağının içinden çekti, tam bu anda bir silah patladı. Mehmet içinde bir boşluk hissetti, nefesi kesildi. Yaralandığını anlamıştı. Hemen elindeki kâğıdı böğründeki kurşun yarasından içeri soktu: Elini sıcak ve yumuşak bir şey sardı. Kâğıdı içeriye ve ileriye doğru itti. Elini çekip, baktı Eli sıcak ve taze kanıyla kırmızıya boyanmış parlıyordu. Eline bakarken avucunun içi ayna gibi ayı yansıttı. Mehmet:

— Bayrağım, diye inledi ve eli göğsüne düştü.

Birden bütün hayatı gözünün önünden geçti. Kendisini ürpertecek hiç bir büyük günah işlememişti.

— Cennete gitmek... Bitmeyen bir hayata başlamak... Enbiyalarla, evliyalarla buluşmak... Ya Rab bunlar ne güzel şeyler? Çok şükür ki bu aciz kuluna şehid-liği lütfediyorsun! dedi.

Kendinden geçti. Hiç bir şey hissetmiyordu. Ne kadar bu halde kaldığını bilmedi. Yalnız bir ara kendine gelince dilinden başka hiçbir yerini oynatamadığını anladı.

Herşeye Allah‘ın adıyla başlamayı çok severdi. Ahi-ret hayatına da (Bismillahirrahmanirrahim) diyerek başladı.

* * *

Kumandan telsizle şifre gönderiyordu: «Mehmet, Mehmet, Mehmet...» Karşı telsiz: «Anlaşılmıyor, anlaşılmıyor» diye cevâp veriyordu.

Paşa, Mehmet‘in yakalandığına kani oldu. Yalnız haber ne oldu, onu çok merak ediyordu. Haberin ele geçip geçmediğini anlamak için düşman içindeki keşif ve haber alma işini hızlandırdı. Gelen haberlerden düşman hatlarında mühim bir değişiklik olmadığı anlaşılıyordu. Bunun üzerine paşa, ikinci bir haberciyle, ikinci haberi gönderdi. Taarruz saatini değiştirdi. Neticede muvaffak olundu ve büyük bir zafer kazanıldı.

* * *

Arkadaşları Mehmet‘i sırtın üstünde buldular. Bunu paşaya ulaştırdılar. Paşa, ölü de olsa Mehmet‘i görmek ve bilhassa haber kâğıdım aramak üzere Mehmet‘in yanına gitti. Haber kâğıdını sıkı sıkıya aradılar. Bulamayınca paşa-.

— Yarasına bakın, Mehmet‘im bunu yapar!..

Bir subay:

— Olur mu öyle şey paşam? dedi.

Paşa:

— Olur, imanın önünde olmayacak iş yok. İmkânsız şeyler bile mümkün olur.

Yaraya el saldılar, sekize katlı haber kâğıdını kanlı kanlı çıkardılar.

Herkes hayret içinde! Paşanın gözleri ıslak ıslak!... Mehmet yerde tatlı bir tebessümle gülüyordu. Ve, mum gibi yüzüyle sanki melekleşmişti.

Kumandan doğruldu ve bir taarruz emri verir gibi gürledi:

— Bu kâğıdı, müzeye koyun, bunu millî bir şeref vesikası olarak saklayacağız. Mehmed‘imin başına bir taş dikin ve yazın ki: İslâm tarihinin şahika sahifelerini yapan Mehmet‘lerden biri burada yatıyor.

Sonra kendi kendine mırıldandı:

— İman ne bitmez, tükenmez bir hazine!..

Benzer Konular
Konu	Konu Yazarı	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
selam millet ben en yeni üyenizim :)	zevkü_sefa	Yeni Başlayanlar için Alan	12	22-09-06 04:14
selam millet	dj_devil007	Yeni Başlayanlar için Alan	8	24-07-06 02:00
fedakar atatürk	sugokcek	Atatürk'ün Hayatı	6	25-05-06 12:17
İşte fedakar anne /1 nisan	SeVeNHiLL	Geçmiş Haber Arşivi	0	01-04-06 01:41
millet ben geldim ...uyanın yawwww....	karizmali	Yeni Başlayanlar için Alan	3	29-11-05 23:34

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)

Konu Araçları
Printer Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla