15-04-09
|
#1
|
|
UltrAsLaN
Giriş Tarihi: 13-07-07
Nerden: İzmir
Yaş: 22
Mesajlar: 3,374
Thanks: 210
Thanked 254 Times in 55 Posts
Karizma Gücü : 154
Karizma Puanı : 14156
|
Çocuk Kalmak İstiyorum
Sponsor Bağlantılar
Çocuk Kalmak İstiyorum
Birileri alıp başını giderken uzaklara, ben sadece seyredebiliyorum onları. ‘Dur, gitme!’ diyemiyorum. Sadece izleyebiliyorum benden yavaş yavaş uzaklaşmalarını. Ama neden durduramıyorum onları, benden uzaklaşmalarını? Neden hayat adil değil bana karşı? Bana yaşattıklarında neden adil davranmıyor?
Belki de en adil olduğu anlardan biri bu. Belki de gidenlerin bıraktığı yaraların acıları olgunlaştırıyor, yaşanacaklara karşı. Acılara, acımasızlıklara, haksızlıklara, yalnızlıklara karşı daha az yara almamı sağlıyordu belki. Hatta en büyük kıyağını yapıyor belki de hayat bana.
Ama ben istemiyorum bunu. Ben bu kadar erken olgunlaşmayı istemiyorum. Çocuk kalmak istiyorum biraz daha. Hayallerimde, küçük aşklarımda, oyunlarımda kaybolmak istiyorum; olgunlaşmayı değil. Lütfen, biraz daha çocuksu bakayım hayata. Öyle daha kolay başkaldırırım kadere. İzin vermiyorsunuz ama. Elimden teker teker alıyorsunuz hayallerimi, çocukluğumu… Onların gidişini de engelleyemiyorum. Hepsi teker teker uzaklaşıyor benden; ama ben durduramıyorum. Sadece ‘Hoşça kal…’ diyebiliyorum arkalarından güçlükle çıkardığım bir sesle, nerdeyse fısıldayarak… Evet, olgunlaşıyorum. Ama daha az gülebiliyorum hayatın ahmak oyunlarına, bir çocuk gibi bakamıyorum geleceğime, daha da kötüsü yönetemiyorum hayallerimi. Çünkü hırs bürümüş onları, çocukça kurduğum imkansız ama düşünmesinin bile mutlu edebildiği hayallerim yok olmuş. İşte olgun oldum şimdi…
Evet, hayat bu konu da seçim şansı vermiyor bize. Çevremizde olup bitenleri kontrol edemiyoruz çünkü. Farkında olmadan hayat aleyhimize ilerliyor. Elimizde olmadan değişiyor dünya, insanlar; elimizde olmadan uzaklaşıyor sevdiklerimiz, bazen de kendimiz uzaklaşıyoruz sevdiklerimizden. Sonra da olgunlaşmış oluyoruz. Hayata gerektiği kadar umutla bakamayan, aşırı realist, karamsar bir olgun oluyoruz. O, hayata gülerek bakan çocuktan eser kalmıyor içimizde. İşte şimdi olgun oluyoruz. Hayata karanlık bakmayı bilmeyen bir çocukluktan olgunluğa geçiyoruz.
Ama ben istemiyorum olgunlaşmayı. Ben gülmek istiyorum, eğlenmek, mutlu olmak, sevmek istiyorum. Hırslarla bürünen büyük hayaller değil; küçük ama mutlu sonu olan, ulaşması imkansız ama düşünmenin bile mutluluğu getiren hayallerimi istiyorum. Ben olgunlaşmayı değil, çocuk kalmayı istiyorum…
Emrecan Özkan
|
|
|