Darkfighter
14-05-05, 13:27
bir kahvenin kırk yıl hatırı var derler ama gerçekte şimdiye kadar kaçımız iyiliklerimizin unutulmadığını gördük. tamam iyilik unutulmasın diye karşılık beklenerek yapılmaz ama insan yinde bir güler yüz bir çift iyi söz bekliyo karşısından bunları duyunca da mutlu oluyo. iyi güzelde bir süre sonra her şey tüm iyilikler unutuluyo.
peki ya kötülükler?
iyilikler zamanla unutuluyo ama kötülükler zamanla unutulmuyo. zaman geçtikçe kötülüklerden geriye çekilen acıların hatıraları kalıyo.
nedense bir süre sonra iyi olan şeyleri hatırlamazken ama bize acı çektiren şeyleri bir ömür boyu unutmayız. iyilikler güzellikler uçar gider geriye çekilen acıların izleri kalır ve ilk fırsatta bunun hesabını fazlasıyla ödetmeye çalışırız, elimizden geleni ardımıza koymayız, canavarlaşırız bizi en yakınımız bile tanıyamaz. zaten biz bile kendimizi tanıyamazken başkalarının tanımasınıda imkan yoktur. mutlu etmek varken üzeriz bundanda büyük zevk alırız çünkü buna hakkımız var acılarımızı birilerine ödetmeliyizki egomuz tatmin olsun. fark etmeyiz ki kısacık hayatta sevgiden değerli birşey yoktur, kendi ufak hesaplarımızla o kadar meşgulüz ki nasıl fark edelim. bir süre sonra bazı şeyleri kendimize itiraf edebilirsek kötü bir rüyadan uyanırız, itiraf edemesekde sorun yok çünkü mutluyuzdur,artık acı çeken biz değiliz acı çektireniz. bazı şeyleri ödetmemiz lazım zira hor görmeye, kötü davranmaya hakkımız var. ne zamana kadar mı dört bir yanı ateşle çevrelenmiş akrep gibi zehirli iğneizi kendimize batırana kadar.
bunun tam terside olabilir, acı çektiren insanları bir süre sonra affeder ve , iyiliklerin hatrına güzel günlerin hatrına yaptıklarında bir mana bulmaya çalışırız, onu haklı çıkaracak bahaneler uydururuz, onu gözümüzde yüceltiriz. peki karşılığı ne olur? affetmekle ne kadar iyi karar verdiğini sorgular hale gelirsin çünkü sana acı çektiren kişi kendini vazgeçilmez sanır, egosu daha da büyür, artık başka boyutlardadır iplerin kendi elinde olduğunu sanır, her istediğini yapabileceğini sanır, daha da zalim şeyler yapmaya başlar. taaaki tüm köprüler yıkılana kadar, taaaki aradaki çatlaklar uçurum oluncaya kadar. affetmekle zayıflık gösterdiğini sanır bilmez ki çektiğin acıya rağmen ona verdiği. fark etmezki kendine verilen değeri o bunu zayıflık olarak algılar her fırsatta seni hor görür, sana kötü davranma, kaale almama hakkını kendinde görür.
sen üzülme elinden geleni yapmışsın nede olsa değerin er yada geç anlaşılacaktır ama ne yazıkki artık büyü kaybolmuştur. yapılacak bir şey varmıdır onu da zaman gösterir.
bir laf vardır "bazı insanlar mutlu olmak için *****ılmıştır, diğerleri ise sadece onları mutlu edebilmek için"
siz hangisini seçersiniz? her fırsatta, haklı yada haksız insanları hor görmek onlara kötü davranmakmı gerek
peki ya kötülükler?
iyilikler zamanla unutuluyo ama kötülükler zamanla unutulmuyo. zaman geçtikçe kötülüklerden geriye çekilen acıların hatıraları kalıyo.
nedense bir süre sonra iyi olan şeyleri hatırlamazken ama bize acı çektiren şeyleri bir ömür boyu unutmayız. iyilikler güzellikler uçar gider geriye çekilen acıların izleri kalır ve ilk fırsatta bunun hesabını fazlasıyla ödetmeye çalışırız, elimizden geleni ardımıza koymayız, canavarlaşırız bizi en yakınımız bile tanıyamaz. zaten biz bile kendimizi tanıyamazken başkalarının tanımasınıda imkan yoktur. mutlu etmek varken üzeriz bundanda büyük zevk alırız çünkü buna hakkımız var acılarımızı birilerine ödetmeliyizki egomuz tatmin olsun. fark etmeyiz ki kısacık hayatta sevgiden değerli birşey yoktur, kendi ufak hesaplarımızla o kadar meşgulüz ki nasıl fark edelim. bir süre sonra bazı şeyleri kendimize itiraf edebilirsek kötü bir rüyadan uyanırız, itiraf edemesekde sorun yok çünkü mutluyuzdur,artık acı çeken biz değiliz acı çektireniz. bazı şeyleri ödetmemiz lazım zira hor görmeye, kötü davranmaya hakkımız var. ne zamana kadar mı dört bir yanı ateşle çevrelenmiş akrep gibi zehirli iğneizi kendimize batırana kadar.
bunun tam terside olabilir, acı çektiren insanları bir süre sonra affeder ve , iyiliklerin hatrına güzel günlerin hatrına yaptıklarında bir mana bulmaya çalışırız, onu haklı çıkaracak bahaneler uydururuz, onu gözümüzde yüceltiriz. peki karşılığı ne olur? affetmekle ne kadar iyi karar verdiğini sorgular hale gelirsin çünkü sana acı çektiren kişi kendini vazgeçilmez sanır, egosu daha da büyür, artık başka boyutlardadır iplerin kendi elinde olduğunu sanır, her istediğini yapabileceğini sanır, daha da zalim şeyler yapmaya başlar. taaaki tüm köprüler yıkılana kadar, taaaki aradaki çatlaklar uçurum oluncaya kadar. affetmekle zayıflık gösterdiğini sanır bilmez ki çektiğin acıya rağmen ona verdiği. fark etmezki kendine verilen değeri o bunu zayıflık olarak algılar her fırsatta seni hor görür, sana kötü davranma, kaale almama hakkını kendinde görür.
sen üzülme elinden geleni yapmışsın nede olsa değerin er yada geç anlaşılacaktır ama ne yazıkki artık büyü kaybolmuştur. yapılacak bir şey varmıdır onu da zaman gösterir.
bir laf vardır "bazı insanlar mutlu olmak için *****ılmıştır, diğerleri ise sadece onları mutlu edebilmek için"
siz hangisini seçersiniz? her fırsatta, haklı yada haksız insanları hor görmek onlara kötü davranmakmı gerek