Enver GÖKÇE Yaşamı ve Şiirleri

[Güneşin Kızı]

1920, Erzincan - 1981, Ankara)

Yüksek öğrenimini Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya
Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölumünde tamamladı (1948). İstanbul
Kadırga Öğrenci Yurdunda yöneticilik yaparken ceza yasasının 141.
maddesine aykırı eylemde bulunma savıyla tutuklandı, hüküm giydi. 7 yıl
hapis yattı (1951 - 1957). Hapis ve sürgün cezasını çektikten sonra
Ankara'da gazetelerde düzelticilik, serbest yazarlık yaptı. Son günlerini
Ankara'da Seyran Bağları Huzurevinde geçirdi. 19 Kasım 1981'de öldü.
Şiirleri, imzalı imzasız yazıları, Ülkü, Yurt ve Dünya, Ant, Gün,
Söz, Yağmur ve Toprak, Yeryüzü (1945 - 1951) dergilerinde yayımlandı.
Şili'li şair Pablo Neruda'dan şiirler çevirdi. Şiir kitapları : Dost Dost
İlle Kavga (1973), Panzerler Üstümüze Kalkar (1977), Eğin
Türküleri(1982, DTCF bitirme tezi).



Olur Biter

Ama şunu da aklına ko:
Başımıza gelen bütün bu şeyler
dünyada olmamaktan daha iyi.
Hem bizim için hasret falan da neymiş ki,
Sen orada yıldızlara bakar dalarsın,
Ben burda cigaramı yakar dalarım,
İşte olur biter.

Enver GÖKÇE

[lastresort]

cok güzel saol insan seviyorsa herzaman yanyanadırlar

[deoksi]

Ama şunu da aklına ko:
Başımıza gelen bütün bu şeyler
dünyada olmamaktan daha iyi.


ne denilebilir ki? ğş1

[karagozlum]

eline saglik ablacim, paylastigin icin tskler ;)

[blade#]

çok şey anlatan bir dize saol

[karagozlum]

BİR ALIP BİR SATICI GÖNÜL

Düştüm bir öylesi çekilmez derde,
Ne ölümü düşünürdüm, ne yaşamak korkusu,
Ne sır aradım herşeyde, ne gariplik var serde,
Ne kara sevda, ne sevmek ne sevilmek arzusu
Artık her şarkı dokunur bana bu şehirde.
Hasret nedir bilmezken o kadar
Şimdi, her an, her yerde gurbetteyim.
Çünkü daha görmediğim güzellikler var,
Öyle bir yürek koymuşlarki içime neyleyim,
Her yere gönlümü vermeden geçemem dostlar!
Ben deli miyim bilmem mi neler ettigimi.
Bir han köşesinde yatmayınan Kerem diyorlar,
Ne tuhaf bu insanlar derdini dökmeyinen
Çaresiz derde bulunmaz merhem diyorlar,

Ah.. bir alıp satıcı gönlüm var gezer çarşı çarşı,
Başım güneşe düşmüş yanmayı öğrenir.
Nolur böyle duradursun cama güneşe karşı,
Gönül her yerde bir kardeşim güzel heryerde bir..

Enver Gokce

[karagozlum]

KARDEŞLİK ACILARI

Yıllar var ki sizleri düşünüyorum :
Yanan şehirlerim,
Düşmana ekmek veren tarlalarım
Teknelerim, ocaklarım, öğretmenlerim!
Ve sizleri :
Caddeler, tarlalar, fakülteler,
Nehir boyları, şehirler, ordular
Aşklarım, hünerlerim, sefaletlerim!
Ellerime ateş düştü
Yüreğime, gövdeme, kollarıma.
Biliyorum ey demokrasi!
Bütün şairlerin ölür
Barikatların susar
Ve yanar da limanların, iskelelerin
Zafer gülleri sensiz açmaz
Böyle bir macerada.
Kardeş, kardeş!
Alkış tutan ellerini kesmedim,
Tanklarımla tarhlarını ezmedim.
Ben kendi halimle müthiş kişi
Ben sevici sert ve delişmen...
Ve hürlük kardeşlik çırasını
Kendi hissemce götüren insan.
Biliyorum bu dünyada
Gökyüzü ve denizyüzü
Cümle çiçek ve cümle yemişler vardır
Biliyorum bu dünyada
Yalnız ve "yalnız insanlar
Yani kardeşler vardır."
Beni şehir şehir beni,
Beni köy kent beni
Beni usul, beni yolca götür
Kardeşlik treni!
Ağır yaralılar taşıyorum
İncinmesin kollarım, ayaklarım, ellerim
Işıltılı gündüzlere gitmeliyim
Acılar, darağaçları, kelepçe demirleri!
Bayram şenliklerine,
Demokrasi şenliklerine gitmeliyim
Uğruna şiir yazılan, döğüşülen, ölünen insanlar!
Yeter değil bana
Zaferlerin,
Yıllardır gece hücumlarına
Sokak savaşlarına katlandığım.

Enver Gokce

[Güneşin Kızı]

NE FAYDA

Sen benimsin,
Ciğerparem, sevdiğim
Gülden ağır
Söylemem sana

Saçlarına
Kızıl güller takayım
Salın da gel,
Bir o yana
Bir bu yana

Meğer
Müşkil işmiş hürriyet
Savunmayla yetmiyor
Bir başka sevda!

Telden
Demirden geçsen
Mapusu delsen
Ne fayda!

Enver GÖKÇE