|CaRP3'Diem|
12-04-06, 00:57
Bir ömürlük yas
Üç kız arkadaş bir cumartesi akşamı çaldık kendimize.
Şarkı söylediğimiz.
Dans ettiğimiz.
Konuştuğumuz, sustuğumuz bir gece…
***
Aslında...
Ben de yeni öğreniyorum başarılı olmaktan, kadın olmaktan, güzel olmaktan, becerikli olmaktan suçluluk duymamak gerektiğini.
Şu satırı yazmak bile bir devrim aslında kendi içimde.
Çünkü ne oluyor biliyor musunuz; ben kendime başarılı diyorum.
Kadın olduğumu, güzel olduğumu vurguluyorum.
Bunu biliyorum.
Bunu bildiğimi sizden saklamıyorum.
Sakladığımda bunun pek faydasını görmüyorum.
Çünkü bütün bunlar olduğu için suçluluk duymaktan yorgun düşüyorum(z).
Bu suçluluk yüzünden kendimi(zi) mutlu olmaktan alıkoyuyorum(z).
Hiçbir yere gitmiyorum(z).
Hiçbir başarıya sevinemiyorum(z).
Hiçbir zaman dans edemiyorum(z).
Hiçbir zaman kendimi(zi) bırakamıyorum(z).
Durmaksızın bir gelecek endişesi büyütüyor(z).
***
Beynimin içinde birbirine karışıp duruyor düşünceler:
Kızım şu anda sağlıklı ama ya yürüyemeyen çocuklar?
Evimde şu anda köfte pişiyor ama ya pişmeyen evler?
İstanbul'da güneşli bir öğle sonrasının keyfi yaşanıyor ama ya Diyarbakır'da ne oluyor?
Bir adam seviyor beni ama ya sevilmeyen kadınlar?
***
Ağırbaşlı, uslu, kurallara kalpten bağlı kızların bir ömürlük yası, yünlü bir kazağın gırtlağımı sıkan yakası gibi duruyor artık bedenimde...
Siz de o kadınlardan mısınız?
O adamlardan?
Hiç kırmadığınız kalpler, kıramadığınız kişiler tarafından kırılanlardan mısınız?
Şaşkınlardan?
Hayatı boyunca hiçbir düğünde oynamayan, bez peçeteye ağzını silmeyen, sırtı dik oturan, karanlıkta bile kontrollü olanlardan mısınız?
***
O gece, arkadaşlarım istedi diye, bir ömürlük itaatkâr yasımı oturttum masaya.
Başardığım her şey için kendime yaşattığım onca sıkıntıyı tanıttım onlara ve kendime.
Fark ettim ki onca yıl geçirmişiz beraber ama hiç tanımıyoruz aslında birbirimizi...
O gece bir dönem bitti...
Umarım bitti...
Beyler bayanlar...
Memleketin en mühim sırrını veriyorum size; bugüne dek ben bir türlü öğretememişim kendime.
Hayat sadece bir kere!
İCLAL AYDIN (30.03.2006)
Üç kız arkadaş bir cumartesi akşamı çaldık kendimize.
Şarkı söylediğimiz.
Dans ettiğimiz.
Konuştuğumuz, sustuğumuz bir gece…
***
Aslında...
Ben de yeni öğreniyorum başarılı olmaktan, kadın olmaktan, güzel olmaktan, becerikli olmaktan suçluluk duymamak gerektiğini.
Şu satırı yazmak bile bir devrim aslında kendi içimde.
Çünkü ne oluyor biliyor musunuz; ben kendime başarılı diyorum.
Kadın olduğumu, güzel olduğumu vurguluyorum.
Bunu biliyorum.
Bunu bildiğimi sizden saklamıyorum.
Sakladığımda bunun pek faydasını görmüyorum.
Çünkü bütün bunlar olduğu için suçluluk duymaktan yorgun düşüyorum(z).
Bu suçluluk yüzünden kendimi(zi) mutlu olmaktan alıkoyuyorum(z).
Hiçbir yere gitmiyorum(z).
Hiçbir başarıya sevinemiyorum(z).
Hiçbir zaman dans edemiyorum(z).
Hiçbir zaman kendimi(zi) bırakamıyorum(z).
Durmaksızın bir gelecek endişesi büyütüyor(z).
***
Beynimin içinde birbirine karışıp duruyor düşünceler:
Kızım şu anda sağlıklı ama ya yürüyemeyen çocuklar?
Evimde şu anda köfte pişiyor ama ya pişmeyen evler?
İstanbul'da güneşli bir öğle sonrasının keyfi yaşanıyor ama ya Diyarbakır'da ne oluyor?
Bir adam seviyor beni ama ya sevilmeyen kadınlar?
***
Ağırbaşlı, uslu, kurallara kalpten bağlı kızların bir ömürlük yası, yünlü bir kazağın gırtlağımı sıkan yakası gibi duruyor artık bedenimde...
Siz de o kadınlardan mısınız?
O adamlardan?
Hiç kırmadığınız kalpler, kıramadığınız kişiler tarafından kırılanlardan mısınız?
Şaşkınlardan?
Hayatı boyunca hiçbir düğünde oynamayan, bez peçeteye ağzını silmeyen, sırtı dik oturan, karanlıkta bile kontrollü olanlardan mısınız?
***
O gece, arkadaşlarım istedi diye, bir ömürlük itaatkâr yasımı oturttum masaya.
Başardığım her şey için kendime yaşattığım onca sıkıntıyı tanıttım onlara ve kendime.
Fark ettim ki onca yıl geçirmişiz beraber ama hiç tanımıyoruz aslında birbirimizi...
O gece bir dönem bitti...
Umarım bitti...
Beyler bayanlar...
Memleketin en mühim sırrını veriyorum size; bugüne dek ben bir türlü öğretememişim kendime.
Hayat sadece bir kere!
İCLAL AYDIN (30.03.2006)