Deepblue
07-02-05, 07:19
Bu başlayıp da sonunu getiremediğim, yanlış yazıp da yeniden başladığım, düşünüp
de ifade edemediğim başlangıçlardan sadece bir tanesi. Bir iki satır yazarak,
bunun onu kısacık bir süre için aklımdan çıkarmama yardımcı olup olmayacağını
görmekle başladı her şey. Elbette bu dünyada acı çeken tek kişi ben değildim
kuşkusuz. Ama sonra fark ettim ki yazmak, bu acıyı zevke dönüştürmenin ve
yaşadıklarımı anlatmanın en kolay yoluydu. Böyle düşününce, kalemi eline
alanları daha iyi anlayabiliyor insan ve karşısındakini gözünün önünde
canlanırabiliyor...
Ne zaman şiir okusan, mısralarında o beliriyorsa, şarkılar yakıyorsa içini,
güneşten çok yıldızlar çağırıyorsa seni, kalp atışlarına arkadaşsan geceler
boyu, gözlerini anılara dikip düşünüyorsan bütün gece ve bütün birgün belki
gelir ümidiyle bekleyebiliyorsan uyumadan, usanmadan, korkmadan...
Onu düşünüyorsan, o yoksa yanında ve kendini daha yalnız hissediyorsan şimdi,
her şeyi unuttuysan, birtek o sımsıcak gülümseyiş çıkmıyorsa aklından, "Yarım
yaşandı ama bitti" derken içinde bir şeyler acıyorsa...
Bütün eksikler ve yanlışlar geçmişinle birlikte yok olurken, "O" yaşantına anlam
katan tek şeyse, her hareketinde, her düşüncende onunlaysan, her şeyinde o
varsa, anılar uykunu bölüyorsa bir gece yarısında...
Yaşadığın güzel anlar geliyorsa aklına, karışıyorsa kafan hissettiklerinden,
canın sıkılıyorsa ve sen nedenini anlamıyorsan, gözlerini kapaman gerkmiyorsa
gülüşünü görmek için ve onu diğerlerinden ayırıp eşsiz yapan şeyin ne olduğunu
bulamadıysan hala...
Sevdiğini kalbinde saklayabiliyorsan sıcacık, adını duyduğunda bir burukluk
kaplıyorsa içini, gözlerin doluyorsa ansızın, "Keşke şimdi yanımda olsaydı"
diyorsan, onun birgün geri döneceği fikri bile seni mutlu edebiliyorsa...
Duygularımı, yaşadıklarımı ve beni anlıyorsan, kaybettiklerimi paylaşıyorsan,
aşkı acıyla severek yaşıyorsan, sana seni hatırlatıyorsa yazdıklarım...
Hayır, şu anda sadece bu satırları okumuyorsun, yanındayım, seni görüyorum, seni
duyuyorum ve seni anlıyorum...
de ifade edemediğim başlangıçlardan sadece bir tanesi. Bir iki satır yazarak,
bunun onu kısacık bir süre için aklımdan çıkarmama yardımcı olup olmayacağını
görmekle başladı her şey. Elbette bu dünyada acı çeken tek kişi ben değildim
kuşkusuz. Ama sonra fark ettim ki yazmak, bu acıyı zevke dönüştürmenin ve
yaşadıklarımı anlatmanın en kolay yoluydu. Böyle düşününce, kalemi eline
alanları daha iyi anlayabiliyor insan ve karşısındakini gözünün önünde
canlanırabiliyor...
Ne zaman şiir okusan, mısralarında o beliriyorsa, şarkılar yakıyorsa içini,
güneşten çok yıldızlar çağırıyorsa seni, kalp atışlarına arkadaşsan geceler
boyu, gözlerini anılara dikip düşünüyorsan bütün gece ve bütün birgün belki
gelir ümidiyle bekleyebiliyorsan uyumadan, usanmadan, korkmadan...
Onu düşünüyorsan, o yoksa yanında ve kendini daha yalnız hissediyorsan şimdi,
her şeyi unuttuysan, birtek o sımsıcak gülümseyiş çıkmıyorsa aklından, "Yarım
yaşandı ama bitti" derken içinde bir şeyler acıyorsa...
Bütün eksikler ve yanlışlar geçmişinle birlikte yok olurken, "O" yaşantına anlam
katan tek şeyse, her hareketinde, her düşüncende onunlaysan, her şeyinde o
varsa, anılar uykunu bölüyorsa bir gece yarısında...
Yaşadığın güzel anlar geliyorsa aklına, karışıyorsa kafan hissettiklerinden,
canın sıkılıyorsa ve sen nedenini anlamıyorsan, gözlerini kapaman gerkmiyorsa
gülüşünü görmek için ve onu diğerlerinden ayırıp eşsiz yapan şeyin ne olduğunu
bulamadıysan hala...
Sevdiğini kalbinde saklayabiliyorsan sıcacık, adını duyduğunda bir burukluk
kaplıyorsa içini, gözlerin doluyorsa ansızın, "Keşke şimdi yanımda olsaydı"
diyorsan, onun birgün geri döneceği fikri bile seni mutlu edebiliyorsa...
Duygularımı, yaşadıklarımı ve beni anlıyorsan, kaybettiklerimi paylaşıyorsan,
aşkı acıyla severek yaşıyorsan, sana seni hatırlatıyorsa yazdıklarım...
Hayır, şu anda sadece bu satırları okumuyorsun, yanındayım, seni görüyorum, seni
duyuyorum ve seni anlıyorum...